Jest w transie.
Ale nie myśli o żartach.
Komponuje tekst, który właśnie do was mówię.
To, że się na to zgodzę, przekraczało jego najśmielsze oczekiwania.
Nie chce więc zmarnować tej okazji na nieistotne drobiazgi.
Tu poczta głosowa genialnego komika Dave'a Chappelle'a.
Niestety nie może on teraz rozmawiać, albo nie chce,
więc proszę zostawić wiadomość.
NETFLIX – ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Dzięki.
Co się dzieje?
Cieszę się, że was tu dziś widzę.
Dziękuję.
Widzę cię tam.
Usiądź sobie. Wszyscy się wygodnie rozsiądźcie.
O rany, jak dobrze jest wrócić do Austin w Teksasie.
Dobrze wiedzieć, że koszule w kratę znów są w modzie.
Większość gości, których tu widuję, ubiera się jak lesby w Nowym Jorku.
Ludzie! Pieprzony Teksas. To miejsce jest...
jest niezłe.
Cholernie niezłe.
Byłem niedawno w Santa Fe
i jakiś skurwysyn rzucił we mnie skórką od banana.
To nie było fajne.
Oczywiście był biały.
Nie, że oskarżam białych. Tylko mówię. Nie generalizuję.
Nie tylko rzucił we mnie skórką od banana, ale...
zrobił to z premedytacją.
To było widać, skórka była zbyt brązowa. Wiecie, o co mi chodzi.
Nie był to świeżo zjedzony banan.
Miał to gówno w pogotowiu.
Cały tłum był biały, co już było dziwaczne,
i wszyscy wyglądali, jakby oglądali Zniewolonego.
Tak wyglądali.
Kto się tak, kurwa, zachowuje?
Aresztowali tego faceta.
Powiedziałem: „Ktoś w celi wyrucha cię w dupę, wiesz o tym, prawda?
Nie możesz tak sobie rzucać w Dave'a Chappelle'a.
Nie ujdzie ci to na sucho”.
Zadzwonili z prasy: „Może pan skomentować?”.
„Skomentować? Pieprzoną skórkę od banana? Nie!
Nie mam nic do powiedzenia”.
Ten facet stał się sławny, bo rzucił we mnie skórką od banana.
Za 20 lat będzie utulał dzieci do snu, a one będą prosić: „Tato, opowiedz,
jak rzuciłeś skórką od banana w tego czarnucha w Santa Fe”.
„Coś ci powiem, synu. Temu czarnemu skurwielowi się należało.
Tydzień wcześniej widziałem jego imię na plakacie.
Pomyślałem, że gdybym tylko podszedł wystarczająco blisko,
rzuciłbym skórką od banana w tego czarnucha”.
Pieprzone Banangate.
Nawet nie chciałem wnosić oskarżenia. Już mi się to kiedyś przydarzyło.
Serio, ale nie z bananem.
Mieszkam w Ohio. To było zimą, kilka lat temu.
Nie myślałem, że dostanę oklaski.
To pierwszy raz.
„Ohio?!”
W każdym razie...
Mieszkam wśród białych.
W małym miasteczku w Ohio.
Była zima, napadało śniegu,
na ulicach leżały wielkie zaspy. Szedłem z moją siostrą.
Była ubrana jak muzułmanka, jej dzieci też,
a ja byłem ubrany jak Dave Chappelle.
Szliśmy i rozmawialiśmy,
aż tu zza rogu wyjechał samochód, otworzyło się okno
i ktoś rzucił śnieżką, trafiając mnie w ramię.
Nie wiedziałem, co się dzieje. Dlaczego?
Bo jestem czarny? Bo ona jest muzułmanką? Bo jestem Dave Chappelle?
Nie wiedziałem, ale wiedziałem,
że to było zaplanowane.
Bo kto, kurwa, wozi śnieżki w nagrzanym samochodzie?
Ale nie przemyślał tego.
Bo skręcił za róg i zatrzymało go czerwone światło.
Utknął w korku.
Wybiegłem na ulicę i zapukałem mu w okno.
„Mogę z wami pogadać? Wysiądźcie na chwilę. Pogadajmy”.
W aucie było czterech białych kolesi. „Wyluzuj, stary”.
Ja na to: „Chcę tylko pogadać”.
To jest stara sztuczka czarnych.
Nie chciałem gadać. Chciałem im wpierdolić.
Jeśli więc kiedyś utkniecie w korku
i czarny koleś powie wam, że chce tylko pogadać,
nie otwierajcie drzwi. Nawet, jeśli się uśmiecha.
Oni na to: „Wyluzuj, stary”.
Koleś z tylnego siedzenia,
musiał być większym chojrakiem, wrzasnął: „Kurwa! Wysiadam!”.
Zacząłem szarpać drzwi.
„Pomogę ci wysiąść, skurwielu”.
Nie zauważyłem, że miał opuszczone okno.
Rzucił śnieżką i trafił mnie prosto w klatkę piersiową.
„Wal się, pieprzony czarnuchu!”
Zapaliło się zielone światło i dodali gazu.
A ja uśmiechnąłem się od ucha do ucha.
Spojrzałem na siostrę, a ona powiedziała: „Zapisałam numery”.
Cholernie się ucieszyłem, bo rzucenie śnieżką w gościa
to wykroczenie.
Ale jeśli nazwiesz go czarnuchem, to zbrodnia nienawiści.
Zaczęliśmy z siostrą tańczyć.
„Wyślemy tego skurwysyna za kratki!”
Nie zauważyłem, że kiedy się na niego darłem,
zebrała się cała grupa białych, bo to jest białe miasteczko.
Myślałem, że na mnie naskoczą.
Aż tu jeden z białych wystąpił i mówi: „Nie podobało mi się to.
Nasze miasto nie jest takie. Nie chcę takich rzeczy w moim otoczeniu”.
A inny biały koleś mówi: „Mnie też się to nie podobało!”.
Inny, starszy facet wystąpił i mówi: „Młodzieńcze, jeśli chcesz złożyć skargę,
pójdę z tobą na policję i zrobimy to razem”.
„Zrobilibyście to dla mnie?”
Tłum zawołał: „Hurra!”. A ja na to: „Chodźcie wszyscy”.
Wyglądałem jak Malcolm X, prowadzący białych.
Nierealne. Godzinę później wszyscy siedzieliśmy na komisariacie.
Policjant przyszedł i mówi: „Panie Chappelle,
szesnaście identycznych zeznań.
Sprawdziliśmy numery. Dwóch młodych ludzi w samochodzie matki.
Zatrzymaliśmy wszystkich czterech, matka też tu jest.
Od pana zależy, co chce pan zrobić.
Może pan wnieść oskarżenie.
Wszystko w porządku?”.
„Wytrąciło mnie to z równowagi. Nie zdarzyło mi się jeszcze,
żebym mógł zadecydować o losie białych dzieci, ale...
To wielka odpowiedzialność.
Nie potrafię podjąć decyzji”.
Zobaczyłem kobietę drepczącą po korytarzu.
„Czy to jest...?” „Tak, to jest ich matka”.
„Mogę z nią najpierw porozmawiać?”
Kiedy mama weszła i zobaczyła, że to ja, wybuchnęła płaczem.
„Boże, nie chcę, żeby poszedł do więzienia.
Przykro mi. Nie tak go wychowałam.
Uwielbiamy pana skecze”.
Powiedziałem: „Proszę pani, wszystko w porządku,
ja też nie chcę, by pani syn trafił do więzienia.
Ale to, co zrobił, było popierdolone.
Czy możemy coś zrobić, poza więzieniem, żeby uzmysłowić mu, że źle postąpił?”.
„Nie wiem. Jaki ma pan pomysł?”
„Nigdy nie byłem w takiej sytuacji.
Wie pani, co możemy zrobić? Nie wiem, czy nie proszę o zbyt wiele.
Ale może gdyby pani mogła...
obciągnąć mi przez momencik?
Nie dojdę.
Chodzi tylko o to, żebym mógł mu powiedzieć, że pani to zrobiła”.
Żartuję.
Żartuję. Nie zrobiłbym tego niczyjej matce.
No może matce moich dzieci.
Ebola trafiła do Teksasu. Wpadła z wizytą.
Zabiła tego faceta w Dallas. W pięć dni roztopił się na śmierć.
Co się stało z tym bratem w Dallas?
„Gdzie było to tajne serum?” Wszyscy chcieliśmy wiedzieć.
Pamiętam, że na początku epidemii
dwóch amerykańskich lekarzy zachorowało w Afryce.
Zabrano ich prywatnym samolotem prosto do CDC w Atlancie.
Nawet nie wiedziałem, że CDC przyjmuje pacjentów.
Podobno tam podano im tajne serum, jak nazwał je New York Times.
Nie wiem, co w nim jest. To jak przepis pułkownika Sandersa.
Obaj goście przeżyli. Dzięki Bogu ci lekarze są zdrowi.
Dziś wieczorem chodzą gdzieś po Whole Foods,
dotykają warzyw, spacerują.
Wszystko jest w porządku.
„Frank, jak leci?”
„W zeszłym tygodniu złapałem ebolę, ale już jest dobrze.
Krwawiłem z oczu i odbytu, więc się przejąłem,
ale już nic mi nie jest”.
Co się stało z bratem w Dallas?
Dali czarnemu maść rozgrzewającą. „Powodzenia, młody”.
Wiedziałem, że nie przeżyje.
Pamiętam.
To smutne.
Czytałem w New York Timesie...
że ebola to nowe AIDS.
Czy to o czymś nie świadczy?
Myślałem, że stare AIDS funkcjonuje całkiem dobrze,
a oni już wypuścili nowe.
Czy to nie jest niesamowite?
Czy to nie dziwne, że w latach 80. pojawiła się choroba,
która zabija tylko czarnych, cioty i ćpunów?
Czy to nie zajebisty zbieg okoliczności,
że ta choroba nienawidzi tych, których nienawidzą starzy, biali ludzie?
Albo Bóg jest biały,
albo rząd ukrył to gówno w kulach dyskotekowych.
Tylko fajni ludzie dostają AIDS.
W zeszłym miesiącu w New York Timesie na pierwszej stronie była odra.
Aż sprawdziłem datę. „Odra? Czy to 1850 rok?
Co się, kurwa, dzieje? Czemu odra jest w gazetach?”
Okazało się, że dyskutowano, czy obowiązkowe szczepienia dla dzieci
to wybór dla wszystkich.
Jakieś spostrzeżenia?
Mówicie, że tak?
Przykro mi, panie i panowie...
Nie wiem, co zrobić z tym tematem.
Po pierwsze, czarnoskórzy ogólnie nie ufają lekarzom.
Po eksperymentach w Tuskegee i tak dalej.
Co ważniejsze, nie zapominajmy, że to lekarz zabił Michaela Jacksona.
Jasne, brał narkotyki. Ale gdybym był uzależniony od heroiny
i miałbym lekarza, który by mi ją wstrzykiwał,
powinienem to przeżyć.
„Wszystko ze mną w normie, tak?
Nie za dużo, prawda?”
Dr Niezdara zabił Jacksona.
Pomyślałem wtedy: „W dupie mam lekarzy”.
Mam szczepić swoje dzieci przeciw przestarzałej chorobie?
Równie dobrze można im dać szczepionkę przeciw biegunce.
Od biegunki umiera więcej ludzi niż od odry.
Teraz to jest śmieszne, ale...
sto lat temu, jeśli twój tyłek miał biegunkę, koniec z tobą.
Zero szans na przeżycie.
Raz pryśnie i...
„Lepiej zacznę porządkować swoje sprawy.
Nie zostało mi wiele czasu. Biegunka, poważna sprawa”.
Patrzysz, jak twój kumpel powoli umiera w kałuży własnego gówna.
„Poddaję się. Jesteś zbyt potężna, biegunko”.
Teraz kumpel powiedziałby: „Biegunka?
Zjedz banana, stary. Wypij wodę. Chodźmy do klubu.
Jeszcze zdążymy”.
Ciężkie czasy dla czarnych.
To nie są dobre czasy dla czarnych. Wiecie, o czym mówię?
Policja znów nas zabija.
To bardzo przykra sytuacja,
bo bardzo dobrze nam szło.
Ameryka ma rasowe krzesło elektryczne, chyba wszyscy się z tym zgodzimy.
Jak również z tym, że krzesło elektryczne zajmują zwykle
Afroamerykanie, a w szczególności afroamerykańscy mężczyźni.
Chociaż zauważyłem, że w ostatnich latach krzesło to zajmują Meksykanie
i, powiedziałbym, Arabowie.
A my, czarni Amerykanie,
chcielibyśmy podziękować wam za wasze poświęcenie i waszą walkę.
Potrzebowaliśmy przerwy.
Potrzebowaliśmy cholernej przerwy.
Wszyscy mamy problemy, ale przynajmniej ja mogę gdzieś zostawić plecak.
Jeśli jesteś Arabem i zapomnisz plecaka, masz jakieś 20 minut,
zanim wyślą robota, żeby wysadził twoje manele.
Możesz pożegnać się z notatkami z polibudy, Fouhad.
Teraz Państwo Islamskie jest pierwsze na liście terrorystów.
Państwo Islamskie jest kurewsko przerażające.
Jeśli oni cię złapią, to obetną ci głowę.
To właśnie robią. Widziałem na YouTube.
To było straszne. Spojrzał wprost do kamery:
„Obama, wróciłem”.
Zobaczyłem to i pomyślałem: „O mój Boże,
nie lubię”.
Skąd ten obcinający głowy facet wziął się na YouTube?
Ja nie mogę wrzucić zdjęcia fiuta, a ten skurwysyn obcina ludziom głowy.
Muszę zmienić ustawienia.
Wszystkim jest ciężko. Ale myślę, że ciężej niż czarni,
ciężej niż Arabowie i Meksykanie, mają - wiecie kto?
Grubi czarni ludzie.
Białym trudno to zrozumieć, ale to prawda.
Grubi czarni ludzie mają pod górkę.
Białych zabija wiele rzeczy.
Ale wiecie, co zabija czarnych bardziej niż policja i terroryści?
Sól, ludzie. Zwykła sól stołowa.
Biali dostają leki na ebolę i tak dalej,
a tymczasem ja umieram od przyprawy.
Już kończę o tym mówić.
Ale pozwólcie mi powiedzieć jedno.
Czy nie możemy powiedzieć, że się tego spodziewaliśmy?
Byliście zaskoczeni?
To jak z tą skórką od banana.
Myślicie, że byłem zaskoczony? Jasne, że nie.
Od 30 lat jestem w show-biznesie. Spodziewałem się tego banana.
„Któregoś wieczora ktoś rzuci we mnie skórką od banana”.
Bo tak to się zaczyna, od wyzwisk.
Jak z Paulą Deen. Pamiętacie, jak wyleciała z Food Network?
Jeśli wiecie coś o show-biznesie,
to wiecie, że trudno jest wylecieć z pieprzonego Food Network.
A tę pindę porzucili jak gorącego kartofla.
Wszystko dlatego, że 30 lat wcześniej nazwała kogoś czarnuchem.
Nie wiem kogo, ale ten ktoś najwyraźniej pomyślał:
„Dorwę cię za to, suko”.
To gówno wróciło do niej 30 lat później, jak gwałt Billa Cosby'ego, i ją pogrążyło.
Wszyscy czarni byli wściekli, ale nie aż tak.
To było bardziej niezrozumiałe niż wkurzające.
„Jak to możliwe, że ta laska nazwała mnie czarnuchem,
skoro to ona nauczyła mnie, jak smażyć kurczaka? To nie fair”.
To gówno z Donaldem Sterlingiem było poważniejszą sprawą.
Pamiętacie Sterlinga? Był właścicielem Clippersów.
Nagrano go potajemnie,
jak mówi niesmaczne rzeczy na temat Afroamerykanów.
To lekcja dla nas wszystkich.
Lekcja jest następująca: jeśli jesteś starym, białym rasistą
w tym wspaniałym kraju,
cokolwiek robisz...
nie mów o tym swojej czarnej dziewczynie.
Bo to ona go nagrała.
Nagrała to całe gówno. Taśma była straszna.
„Koniec z czarnymi na moich meczach”.
Najpierw było zdziwienie. „Jak, kurwa, chcesz grać bez nas?”
A potem się okazało, że czarny, którego miał na myśli,
to nikt inny jak miliarder Magic Johnson!
Niewiarygodne.
Nigdy nie wspomniał, że miał AIDS,
a to pierwsza rzecz, którą powiedziałbym mojej dziewczynie.
Koleś naprawdę musi być rasistą, skoro AIDS to dla niego tylko przypis.
„Uważaj, mała. On ma starą ebolę”.
Mówcie o niej, co chcecie, ale powiem wam jedno:
ta dziewczyna to bohaterka.
Mogliście przypuszczać, że takie rzeczy się dzieją,
ale teraz nie macie już żadnych wątpliwości.
To się naprawdę wydarzyło.
Obciągała temu staruchowi fiuta.
Naprawdę się poświęciła.
To obrzydliwe. Jego fiut ma 80 lat.
To jak smakowanie historii.
Pięć wojen, ruch praw obywatelskich, wielki kryzys.
Ten facet pieprzył się 40 lat przed pierwszym gwałtem Billa Cosby'ego.
To bardzo stary człowiek.
I bardzo stary członek.
Ale to wszystko to tylko wyzwiska.
Wyzwiska nie złamią współczesnego czarnego człowieka.
To się nie uda. Mam to w dupie.
Gdybym wszedł do KFC i z jakiegoś powodu
wszyscy za ladą mieliby na głowach kaptury Ku Klux Klanu,
co bym zrobił w obecnych czasach? Uciekł z KFC?
Nie, jeśli jestem głodny.
Podszedłbym do lady. „Hej, poproszę nóżki”.
W dupie mam, co powie.
„Z bułeczką, czarnuchu?”
„Myślałem, że bułeczka jest w cenie. Co to za podejście?
Poproszę nóżki, raz-dwa. Wiesz, co to jest”.
Ale się nie zdenerwuję. Po co?
To on musi pracować w KFC, a nie ja.
A co byście powiedzieli, gdybym mieszkał w Austin i miał białą dziewczynę?
W Austin to możliwe.
Niektórzy mówią, że to konieczne.
Ale nie o to chodzi.
Pewnego wieczoru razem z moją białą dziewczyną
robimy to, co robią kochankowie.
Może klęczy na jedno kolano z gołym tyłkiem
i wali mi konia. Lubię dobre walenie konia.
Naprawdę się stara.
Mięśnie jej pracują.
Mam wielkiego fiuta, więc robi tak.
A ja myślę: „Co za cudowne uczucie. Zaraz dojdę”.
I wtedy ona patrzy w górę i mówi: „Skończ na mojej twarzy...
czarnuchu”.
Wiem, ciężka sprawa.
Jak myślicie, co zrobię?
Nie czas na wierność przekonaniom. Zaraz wystrzelę jej na twarz.
Nad etyką pomyślę później.
Ale, jak to mówią, jestem wierny swemu słowu.
Jak mówię, że dojdę, to dojdę.
Mam w dupie, co się stanie. Można mnie zastrzelić.
Jeśli mówię, że dojdę...
Co nie znaczy, że lubię, jak do mnie strzelają.
O rany, ciężkie czasy dla czarnych.
Nic nie powiem na temat policji.
Zostawię to dla Chrisa Rocka.
Inną znaną historią ze świata sportu była taśma Raya Rice'a.
Ktoś ją widział?
Ja nie mogę przestać oglądać.
Jest okropna.
To najokrutniejsza rzecz, jaka przydarzyła się kobiecie
i została nakręcona w kolorze.
Naprawdę okropne. Gdybym mógł zatrzymać czas
i dać Rayowi Rice'owi radę,
nie sądzę, że powiedziałbym:
„Powinieneś walnąć ją w twarz”.
Co za kurewski pomysł.
Ale jednocześnie uważam, że nie powinna była go poganiać.
Co jest, kurwa? Nie pobijesz go.
Nie poganiaj gościa, który potrafi zatrzymać innego gracza w uścisku.
Będzie miał przewagę.
Mówię o nim tylko dlatego, że znowu ma zacząć grać w futbol.
Nie wiedzieliście o tym? Sędzia federalny poinformował NFL,
że muszą przywrócić Raya Rice'a, bo zachował się uczciwie podczas śledztwa.
Dokładnie powiedział, co zrobił.
A oni nie mogą zmienić decyzji tylko dlatego, że wypłynęło nagranie.
Rozumiem. To tak, jakbym powiedział moim kumplom:
„Wiecie, co wczoraj zrobiłem?
Zerżnąłem tę grubą dziewczynę z klubu”.
A oni na to: „Cholera, Dave, ale akcja”.
A potem widzą nagranie, jak to robię, i mówią:
„Nie możemy się z tobą więcej spotykać.
Nasza drużyna nie jest taka”.
„Przecież wam o tym powiedziałem”.
Najbardziej popieprzone jest to, że nagranie powstało przed ich ślubem.
Czy to nie dziwne?
Nie wiem, czemu to zrobili.
Jako facet, chciałbyś żyć z kobietą,
którą kiedyś z całej siły walnąłeś w twarz?
To mocna sprawa jak z Koloru purpury.
„Celie! Chodź mnie ogolić!”
Popierdoliło cię?
Żeby to lepiej zrozumieć, zapytałem starszego znajomego,
czarnego kolesia.
Najbardziej sprawiedliwy człowiek, jakiego znam. Zapytałem go:
„Widziałeś to nagranie Raya Rice'a?”.
On na to od razu: „David, to było obrzydliwe”.
A za chwilę...
„Ciekawe, co mu powiedziała”.
Moim zdaniem to bez znaczenia.
Chodzi o to, że w żadnym wypadku nie należy bić.
Moja żona mówi mi okropne rzeczy.
Kiedyś nazwała mnie cipą...
przy gościach.
Zacząłem się wściekać, ale za chwilę pomyślałem:
„Pieprzyć to. Pewnie ma rację”.
Jestem cipą. Przyznaję.
Jestem miękki, ciepły i przekonujący jak prawdziwa cipa.
To prawda.
Powiedziałem jej więc: „Jeśli nie będziesz o mnie dbać,
zacznę śmierdzieć jak twoja cipa”.
W domu Chappelle'ów gra się ostro.
To nic wielkiego.
Aby naprawdę zrozumieć, o co chodzi w sprawach sercowych,
należy zapytać kobietę.
Znam dwie kobiety...
Obie są profesorami uniwersyteckimi w mojej okolicy
i spotykam je dwa razy w tygodniu na kawie.
Rozmawiamy o ważnych sprawach.
Zapytałem dziewczyny:
„Jak myślicie, czemu ta kobieta została z Rayem Rice'em
po tym, jak z całą siłą walnął ją w twarz?”.
Jedna z nich powiedziała: „David, kurwa, obudź się.
Ona jest z nim dla pieniędzy”.
Chwileczkę. Druga przyjaciółka powiedziała:
„Nie zgadzam się z tym. Myślę, że ona go kocha”.
A ja na to: „Chwileczkę, drogie panie. Myślę, że obie macie rację”.
Mówiąc to, zachowywałem możliwość
trójkąta z tymi laskami.
Dobierałem się do tych cipek kawa za kawą, przez cztery lata.
Nie zamierzałem tego zniszczyć przez bzdury Raya Rice'a.
Aż tak mnie to nie obchodzi.
Jestem realistą.
Kurwa, ciężkie czasy dla czarnych.
- Kocham cię, Dave! - Też cię kocham.
Zaraz nadleci skórka od banana. Już na nią czekam.
Tak to się właśnie zaczyna.
Czytałem dziś w gazecie, że facet, który rzucił we mnie bananem,
znowu został aresztowany, bo rzucił bananem
w innego gościa w barze w Santa Fe.
Sprawdźcie w Internecie. Naprawdę to zrobił.
Tamten gość też był czarny. Tylko mówię.
Wiecie, dlaczego to zrobił?
Powiedział: „Zrobiłem to, bo Dave Chappelle jest rasistą”.
No i co z tego? Nawet jeśli jestem, nie tak się to rozwiązuje.
A gdyby Martin Luther King obrzucał białych ludzi tuńczykiem? Podziałałoby?
Dawaj, Dave!
Twoja dziewczyna bełkocze. Jest pijana w sztok.
Nie wiem, co mówi,
ale posłuchaj mojej rady. Wlej w nią trochę wody,
bo inaczej wieczorem będzie miała suchą cipę.
Będzie miał jutro poobcieranego fiuta.
Ktoś ma tu papierosa? Pożyczy mi ktoś papierosa?
Tak, pan. Poproszę.
Zobaczmy. Mentolowe Marlboro. Każdy mógł to rzucić.
Newporta rzuciłby czarny.
Ale mentolowe Marlboro to zagadka.
Czy słowo „cipa” jest obraźliwe?
Nie!
Dobra, sprawdzam tylko.
Gdy byłem w Denver, spytałem: „Czy słowo 'cipa' jest obraźliwe?”.
Cały tłum powiedział, że nie, oprócz dwóch osób.
Jedną była kobieta w pierwszym rzędzie, mniej więcej w moim wieku.
Zdecydowanie feministka.
Wiecie, o co mi chodzi. Krótkie włosy, koszula w kratę.
Nie powiedziała, że ją to obraża, ale: „Czuję się z tym słowem niekomfortowo”.
„Serio? Pani?”
Ale zanim zdążyłem ją zapytać dlaczego, jeden facet na balkonie...
Chyba nie mówił tego do mnie, ale powiedział to.
Wszyscy słyszeli.
„Jest przepyszna”.
„Co?”
Nigdy nie słyszałem, by ktoś określał cipę mianem przepysznej.
Nie mówię, że to źle.
Ale to wyszukany gust.
Chyba nikt, smakując cipkę po raz pierwszy...
„Dobre!”
Czegoś jej brakuje.
Wiecie, że ginekologom nie wolno używać słowa „cipka”?
Mogą mówić „pochwa” albo indywidualnie nazywać jej części,
ale nigdy w skrócie, nawet jeśli ginekologiem jest kobieta.
Jeśli to kobieta, to spoko.
„Wszystko OK?” „Dziewczyno, cipka jest...”
„Wiem”.
Mężczyźni nie powinni być ginekologami.
To konflikt interesów.
Gdy moja żona była w ciąży, chodziliśmy do ginekologa...
Układał jej nogi w ten sposób,
mówił: „Pani Chappelle, proszę się rozluźnić”.
Odepchnąłem go. „Odsuń się i powiedz, na co mam patrzeć”.
Chałupnicze badanie.
Z facetami wiążą się kwestie etyczne.
Czy ginekolog może stracić uprawnienia
za to, że wącha palce podczas badania?
Czy to zabronione?
Jak mężczyzna ma tego nie robić?
Jak zjesz dobre mięso z grilla, nawet o tym nie myślisz, tylko...
Słowo „cipa” jest obraźliwe tylko dla starszych osób.
Ludzie w moim wieku i nawet młodsi...
tańczą do piosenek o cipkach.
W radiu leci taka piosenka: Walę tę cipkę
To jest w radiu. Walę tę cipkę
Ostra piosenka.
To nie jest piosenka o miłości. Żadnych śladów łez,
żadnych pociągów do Georgii.
Ten facet wali cipkę.
Niewiarygodne.
Nie wiadomo nawet, czy uprawia seks. Może tylko ściąga im majtki i...
„Jednostka G!”
Oglądacie HBO.
„Jestem Larry Merchant, stoję na ringu z cipką
po miażdżącej walce z 50 Centem.
Cipko, chodź na chwilę, porozmawiajmy.
Boże, wyglądasz strasznie. Masz opuchnięte wargi, trochę krwawisz.
Powiedz mi, co się stało na tym ringu?”
„Nie wiem, Larry. Pierwsza runda była dobra,
byłam gotowa do walki.
Byłam ciepła i wilgotna, i...
Nie wiem. Przywalił mi z zaskoczenia.
Z przodu, z lewej. Z tyłu najbardziej mnie zaskoczyło”.
„Spójrzmy na czwartą rundę. Wtedy wszystko poszło źle.
Wychodzisz ze swojego rogu, dobrze walczysz.
Przyłożyłaś mu z prawa i z lewa,
ale wtedy 50 Cent daje czadu. Właśnie tutaj. Widzisz?
Wali prosto w...
to coś, co masz na czubku głowy.
Nie wiem, co to jest.
50 Cent wali w to raz po raz.
Powiedz mi, cipko, o czym myśli zawodnik, którego ktoś wywala w kosmos?”
„Chyba nie myślałam o niczym.
Jestem dobrym obrońcą. Trudno mnie rozwalić.
Nigdy wcześniej tak nie dostałam.
Większość zawodników nawet nie wie, że da się to zrobić.
Uderzył mnie i ugięły się pode mną kolana”.
Lubię, kiedy Lil Wayne mówi o cipkach.
Pamiętacie, że miał taką piosenkę?
„Mam sukę, która ogląda filmy w jacuzzi”
A dalej:
„Soczysta cipka”
Zawsze mnie to śmieszy.
Nikt tak nie mówi, tylko Lil Wayne.
Laska cię pyta: „Dobra ta cipka?”. A ty: „Tak, soczysta”.
Cipka jest soczysta.
Dlatego nie jestem Lilem Wayne'em. Gdybym był w jacuzzi z dziewczyną
i stwierdziłbym, że jej cipka jest soczysta, siedząc w tym jacuzzi,
to chyba bym z niego wyszedł.
Boję się zarazków.
Widzę Lila Wayne'a jak...
„Co to za dziwny olej
unosi się w jacuzzi?
To sok z cipki!”
To było takie zabawne,
że napisałem co najmniej 40 żartów z puentą „sok z cipki”.
I wszystkie zagrały do pewnego stopnia.
Opowiem jeszcze jeden, żebyście uwierzyli.
No dobra.
W tym dowcipie
jest odcinek specjalny CSI.
Gościnnie występuje w nim Lil Wayne
jako detektyw.
To jest tło. Gotowi? No to lecimy.
„Ktoś jeszcze był na miejscu zbrodni?”
„Nie”.
„Bardzo dziwne.
Nie ma żadnych zniszczeń. Nie wyważono drzwi.
Nie ma śladów walki.
Poświeć latarką. Poślizgnąłem się na czymś.
Co to jest?
Lśni w świetle.
Gładkie w dotyku.
To sok z cipki.
Musiała siedzieć po turecku”.
Mam jeszcze kolejnych 39.
Każdy ma świra na jakimś punkcie.
Ostatnio zaatakowali mnie w necie gejowscy blogerzy i zranili moje uczucia.
Nie mam problemu z gejami, ale, kurwa, nienawidzę blogerów.
Nie mówię tego, bo byli gejami.
Po prostu kurewsko się zachowywali. Przekręcali moje żarty,
wytykali mnie, podczas gdy tak naprawdę...
„Gościu, jestem po twojej stronie. Nie mam nic przeciw gejom.
Mam lepsze rzeczy do roboty”.
Ten sukinsyn pisał różne rzeczy, by zachęcić innych do ataku na mnie.
Naprawdę.
„Żarty Dave'a Chappelle'a...”
Nie wiem, jak on mówi. Wymyśliłem ten ton.
„Żarty Dave'a Chappelle'a to afront dla męskości wszystkich gejów”.
Co to, kurwa, znaczy?
Nie powiedziałem nic, co sugerowałoby, że geje to nie mężczyźni.
Wiem, że jesteście mężczyznami.
Co może być bardziej męskiego niż walenie innego faceta w dupę?
To najbardziej gangsterska rzecz, o jakiej słyszałem.
Mówiłem, że to nie dla mnie. Jestem cipą.
Wiecie, co powiedziałem? Tylko to.
Powiem wam teraz, co powiedziałem.
I to nie był żart, to była prawdziwa historia,
którą tylko powtórzyłem.
Poszedłem na imprezę w galerii.
Nie wiem, czy ktoś tutaj jest bogaty, ale to bardzo fajne imprezy.
Wino, sery, konwersacje.
Było tam parę ekscentrycznych typów.
Jednym z nich był bardzo bogaty mężczyzna ubrany w sukienkę.
Nie wiem, jak go nazwać. Trans albo drag queen.
Tak czy owak, na pewno był mężczyzną.
I ten mężczyzna z pewnością był na haju.
Nie wiem, co wziął, ale na pewno za dużo.
Nie wyglądał dobrze. Coś takiego.
Wyglądał na chorego, jego znajomi go otoczyli,
próbowali postawić go na nogi.
Wyglądało to jak gejowska resuscytacja. Wachlowali go i tak dalej.
Widziałem to z odległości.
Nie powinienem był się wtrącać, ale byłem ciekaw.
Podszedłem i zapytałem: „Przepraszam panów,
czy on się dobrze czuje?”.
Spojrzeli na mnie jak na wcielenie zła.
„ONA dobrze się czuje”.
„Słowo? Och.
Nie wiedziałem, że na tym polega problem”.
Tak sobie myślę.
Popieram prawo każdego do bycia tym, kim się w głębi duszy czuje.
Jestem waszym sojusznikiem.
Jednakże...
chciałbym zapytać...
do jakiego stopnia mam uczestniczyć w budowaniu twojego wizerunku?
Dlaczego mam zmieniać moje zaimki dla tego sukinsyna?
To nie ma sensu.
Poważnie.
Jeśli założę sweter w romby i powiem:
„Czuję się w tym swetrze jak biały, okażcie mi szacunek i dajcie kredyt”,
to się nie uda.
Masz mnie w dupie, czemu ja mam się tobą przejmować?
„Czarnuch” to zaimek.
Nie było czasu na debatę filozoficzną. To była sytuacja alarmowa.
„Przepraszam, chłopaki. Przejąłem się...
bo ona okropnie wygląda.
Spadła z ławki.
Fiut wystaje jej spod sukienki.
Może zadzwonię po karetkę?
Wolę nie być przy tym, jak trans przedawkuje.
Będzie za dużo pytań”.
Przechodziłem już przez to.
W szkole średniej miałem kolegę.
W szkole ten koleś był oprychem. Pieprzonym heroinistą.
Brał wszystko, był nie do opanowania. Ludzie się go bali.
A gdy skończyliśmy szkołę,
zaczęły chodzić słuchy, że wyszedł z szafy.
Ja w to nie wierzyłem.
Mówię o nim, bo w zeszłym roku nagle do mnie zadzwonił:
„Co tam, stary? Mam twój numer od tego i tego.
Podobno masz występ w Nowym Jorku. Dasz mi bilety?”.
„Kurwa, jasne. Co u ciebie?”
„Złapiemy się po występie, dzięki. Do zobaczenia”.
„Dobra, na razie”. Już się miałem rozłączyć,
ale nie mogłem się powstrzymać.
„Hej, stary, słyszałem, że jesteś gejem”.
Żałuję, że zapytałem.
Bo on marzył, żeby komuś o tym opowiedzieć,
a historia była długa.
To nie tak, że mnie to nie obchodzi, ale nie lubię gadać przez telefon.
Oglądałem jednocześnie telewizję,
więc nie byłem tak skupiony, jak powinienem.
Chciałem go wesprzeć, ale nie wiedziałem, co powiedzieć,
więc tylko mamrotałem podczas rozmowy.
„Wiesz, stary, jesteś gejem, po prostu jesteś gejem.
Daj spokój”.
I tak to szło.
Ale w końcu musiałem coś powiedzieć, żeby skończyć rozmowę.
Powiedziałem: „Wiesz co? Nie daj się stłamsić.
Następnym razem, gdy ktoś będzie się czepiał,
pamiętaj, że każdy zdaniem kogoś dziwnie się pieprzy”.
Nie spodobało mu się to.
„Co to ma, kurwa, znaczyć?” A ja na to: „Eee?”.
„Mówisz, że dziwnie się pieprzę?”
„Nie. Mówię tylko, że każdy jest inny”.
A on na to: „Nie powiedziałeś inny, tylko dziwny.
Co jest, kurwa, w tym dziwnego?”.
To ja na to: „Stary, ja pieprzę stopy”.
„Co?”
To nie żart, panie i panowie.
Chcę, żeby kobieta złożyła razem stopy
i pieprzę tę małą przerwę między stopami.
Ale wokół tego nie da się stworzyć społeczności.
Nie mamy flagi.
To go rozśmieszyło.
Następnego dnia
po występie przyszedł za kulisy.
„Co tam, stary?” A ja: „Kurde, co u ciebie?”.
Był z kumplem i mówi: „Dave, poznaj Manuela.
To mój narzeczony. Bierzemy ślub w Nowym Jorku, bo tu wolno.
Mówię: „Gratulacje, chłopaki”.
Manuel na to: „Gracias”.
I poszedł po drinki.
Wtedy mój kumpel spojrzał na mnie: „A więc, Dave...
co myślisz?”.
A ja znowu zacząłem mamrotać.
„Stary, jesteś gejem. Po prostu jesteś gejem”.
On mówi: „Trochę się denerwuję przed ślubem. To wielki krok”.
„Tak, to wielki krok”.
„Ty jesteś jakiś czas po ślubie.
Masz jakąś radę?”
„Brałem ślub z kobietą, więc nie za bardzo”.
On mnie wtedy poprawił: „Nie, z osobą, którą kochasz,
a to jest to samo”.
„Widzisz, problem w tym, że zakładasz, że ją kocham, ale...”
Wyluzujcie, kurwa. Oczywiście, że kocham moją żonę.
Rozbawiam ją.
Ona żyje z moich żartów.
Powiedziałem mu: „Wiesz, co powinniście zrobić?
Po pierwsze, nie robić tego.
Mówię o akcie małżeństwa.
Nie chodzi o to, że jesteście gejami, tylko o to, że małżeństwo
jest w USA diabelską metodą nacisku.
Mówię szczerze.
Pozbawione znaczenia religijnego i miłości,
małżeństwo jest tylko kontraktem, którego nie powinieneś podpisywać.
Jestem realistą.
Najpierw się kochacie,
a dwa lata później zbieracie przeciwko sobie dowody...
do hipotetycznej rozprawy sądowej.
Jeśli dodasz do tego swoją orientację, mieszanka jest wybuchowa.
Gówno w stylu Raya Rice'a.
Zaraz po sprawie z Rayem Rice'em
byłem na imprezie i poznałem Michaela Sama.
Znacie go? Fajny facet.
Pierwszy gracz NFL, który otwarcie mówi, że jest gejem.
Michael to bardzo miły, odważny facet, ale kiedy go poznałem, myślałem:
„Co się stanie, jeśli Michael Sam pobije swoją żonę?
Czy to przemoc domowa, czy dwóch naparzających się gości?”.
Wiecie, o czym mówię?
W każdym razie...
Wszystkim facetom przed ślubem daję tę samą radę, gejom i heterykom:
weźcie sobie psa.
Pies zawsze będzie was kochał, a ona nie.
Mówię serio. Nic nie wiedziałem o psach, póki moje dzieci jednego nie wzięły.
Ze schroniska. Nie chciałem go.
„Możemy go zatrzymać?” Ja na to: „Nie”.
„Skąd go macie?” „Ze schroniska”.
Co?
Pewnie coś jest z nim nie tak.
„Nie możecie go mieć”.
Wtedy moje dzieci zaczęły płakać i krzyczeć,
jakby pies miał hazardowe długi.
„Tato, jeśli nie pozwolisz nam go zatrzymać, to go zabiją!”
Co?
„Dobrze, zostawimy go”.
Ten pies był straszną zmorą.
Nienawidziłem go.
Pewnego wieczora spaliłem zioło i jadłem kanapkę,
gdy przyszedł Baba... Baba to pies.
Podszedł i zaczął się gapić.
To niekomfortowe uczucie, gdy ktoś się gapi, jak jesz.
Musiałem mu dać kawałek kanapki, żeby sobie poszedł,
i tak się zaprzyjaźniliśmy.
Teraz, kiedy idę z Babą po ulicy,
nie mam smyczy ani nic. On idzie obok mnie.
Ja się zatrzymuję, on też. Ja idę, on też.
Kumple mówią: „Dave, wymiatasz. Jak wyszkoliłeś Babę?”.
„Nigdy go nie szkoliłem.
Tylko niechlujnie jem”.
Jeśli spadnie mi jedzenie i Baby nie ma obok, wystarczy go zawołać.
„Baba!”
To pies czarnego kolesia, nie przyjdzie od razu.
Najpierw zerka, żeby sprawdzić, co się dzieje.
Muszę mu stopą pokazać jedzenie. „Tutaj, mały”.
„Dzięki, Dave!” Podbiega, zabiera i ucieka.
Zna moje zwyczaje. Jeśli wyczuje w domu trawę,
to już wie:
„Ten gość zaraz będzie jeść”. I przybiega.
Baba pomógł mi w trudnym okresie w małżeństwie.
Większość czasu spędzaliśmy razem.
Nie to, że nie spędzam czasu z żoną,
ale już tak długo jesteśmy razem, że nie rozmawiamy...
Nie wiem, czy ktoś tu jest żonaty, ale po dziesięciu latach
gadatliwość się kończy. Wszystko już zostało powiedziane.
Wiecie, o czym mówię. Jesteśmy na tej samej fali.
Ona mówi to samo codziennie wieczorem przed pójściem spać.
Ja się kładę ostatni. Ona mówi: „Idę spać, Dave. Dobranoc”.
„Dobrze, słońce. Ja jeszcze obejrzę telewizję. Dobranoc”.
Potem wchodzi do połowy schodów.
„David?”
„Nie zjedz drugiego śniadania dzieci”. I odchodzi.
Najgorsze jest to, że już nie jem ich drugiego śniadania.
Kiedyś to robiłem. Wiecie, jak to jest.
Czasem zapalę trawę w środku nocy,
a w kuchni leżą te wszystkie ładnie zapakowane kanapki.
No to je zjem.
Co za problem? Czemu nie może zrobić rano nowych?
Poza tym mam synów.
Synowie uwielbiają wszystko, co robią ojcowie.
Następnego dnia w szkole:
„Tata ugryzł moją kanapkę. Cholera!”.
Ich tata to Dave Chappelle.
Taką kanapkę można wymienić na coś lepszego.
Po prostu podwyższam wartość ich drugiego śniadania.
Ale ona tego nie rozumie.
Wścieka się na mnie.
Teraz też jest wściekła, bo wpakowałem się w kłopoty.
Zaszantażowano mnie. W tym biznesie się to zdarza.
Wróciłem z trasy do domu.
Na kuchennym stole leżała paczka
zaadresowana do mnie, więc otworzyłem. Nie wiem, kto ją przyniósł.
W środku była kaseta wideo z napisem:
„Mamy cię”.
O Boże, wyobrażacie sobie? Przeraziłem się.
Przewróciłem cały dom do góry nogami w poszukiwaniu odtwarzacza.
Od dziesięciu lat nie widziałem kasety.
Obejrzałem taśmę, była okropna. Dorwali mnie.
To było nagranie, jak pieprzę się z dziewczyną.
Jeszcze zanim się ożeniłem. Ale nie wyglądało to dobrze.
Zrobiło mi się niedobrze. Spojrzałem na zegarek
i zobaczyłem, że moja żona wróci za dziesięć minut.
Spanikowałem.
Szybko zwaliłem konia, oglądając i...
I zadzwoniłem po FBI.
Dzięki nim poczułem się lepiej.
Nie powiedzieli, że na pewno go złapią,
ale roztaczali aurę pewnych siebie ludzi, którym uda się go złapać.
Toteż nie za bardzo się tym przejąłem.
Niecały tydzień później przyszedłem do domu,
a tam na ganku kolejna kaseta wideo.
Od razu zadzwoniłem na policję.
„Znów to zrobili. Pewnie powinniście szukać kolesia w dzwonach,
bo kto, kurwa, wysyła kasety?!”
Ta druga taśma to była najgorsza rzecz, jaką widziałem w życiu. Okropna.
Niszcząca karierę. To było nagranie...
jak walę konia, oglądając pierwszą kasetę.
Nawet nie wiem, jak oni to zrobili.
Musiałem wszystko wyjaśnić żonie.
Wściekła się.
Nic na świecie nie jest tak zimne jak oziębłość kobiety.
Była wściekła, ale nie chciała o tym rozmawiać.
Karała mnie stopniowo, kazała mi robić rzeczy, których nienawidzę.
Na przykład odbierać dzieci ze szkoły.
To ciężka robota.
Jeden z moich synów chodzi do państwowej szkoły.
A...
jego młodszy brat chodzi do prywatnej.
To eksperyment. Chcę zobaczyć, co się z nimi stanie.
Ale dziwne jest to, że mój młodszy syn z prywatnej szkoły
to większy drań. Wiecie, o czym mówię?
Nie wiem, skąd mu się to wzięło. Przecież nie ode mnie.
I z całą pewnością nie z tej szkoły.
To bardzo liberalna szkoła.
To taka szkoła...
Jest w niej może 12 czarnych uczniów, a ja jestem jedynym czarnym rodzicem.
I żaden rodzic mnie nie lubi.
Nie podoba im się mój styl.
Ciągle się spóźniam, jeżdżę porsche
i głośno słucham muzyki, która im się nie podoba.
Walę tę cipkę
I wjeżdżam na parking.
Bywa, że palę w samochodzie, jadąc z dziećmi.
I parkuję na miejscu dla niepełnosprawnych.
A kiedy z niego wyjeżdżam,
zawsze mówią coś pasywno-agresywnego.
„Dzień dobry, Dave. Nie wiem, czy zauważyłeś,
ale zaparkowałeś na miejscu dla niepełnosprawnych”.
„Wiem, Frank, zauważyłem.
Ale kim jest ten niepełnosprawny, który nigdy nie przyjeżdża?”
Nienawidzę jeździć do tej szkoły.
Jedyni mili rodzice to para lesbijek,
Kate i Sarah.
Właściwie to Kate mnie nienawidzi. Sarah wie, że jestem czarny,
a ona jest w połowie czarna, więc mnie rozumie.
Wiecie, o czym mówię? Nie potrafię tego wyjaśnić.
Bo ja coś tam gadam,
a Kate strasznie serio traktuje lesbijstwo.
Wołam: „Hej, Kate, hej, Sarah.
Jedziecie na piknik ojców i synów?
Jak to u was wygląda?”.
Wtedy Kate momentalnie się wścieka.
Ale Sarah wie, że się wydurniam, więc mówi coś fajnego:
„Nie wiem, Dave, może rzucimy monetę”.
„Lepiej zachowaj tę monetę, suko,
bo wszyscy wiedzą, która z was dzierży dildo”.
Kate się robi czerwona, ale Sarah przybija piątkę:
„Masz rację, brachu, tak jest”.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Przyjaźnimy się, zapraszają mnie.
To moje jedyne znajome w szkole.
Wyobraźcie więc sobie moje zaskoczenie, kiedy jadę po syna do szkoły,
a przed wejściem czeka na mnie nauczycielka.
Stoi sobie na miejscu dla niepełnosprawnych.
Coś było nie tak, więc opuściłem szybę. „Co się dzieje?”
„Cześć, David. Możemy porozmawiać w gabinecie?”
„Nie, kurwa. Porozmawiamy tutaj. O co chodzi?”
Wiedziałem, że było źle.
„Ibrahim brał udział w bójce”.
„W bójce?” „Nie martw się, wszyscy są cali”.
„Wszyscy?
Co się stało?”
„Nie wiemy, bo nie chce z nikim rozmawiać.
Wiemy tylko, że uderzył Sarah junior w twarz”.
„O, nie!”
Sarah jest córką jedynych rodziców, których w tej szkole nie pobiję.
Wtedy podjechały Kate i Sarah, żeby odebrać córkę.
Wszyscy poszliśmy do gabinetu.
Naprawdę się martwiłem, bo nie chciałem, żeby nas wylali ze szkoły.
Przyprowadzono mojego syna. Płakał.
Przyprowadzono go jak więźnia.
Płakał.
Powiedziałem: „Nie płacz, uspokój się.
Nie patrz na te wredne twarze. Patrz na mnie.
Powiedz mi prawdę, synu.
Po prostu powiedz mi prawdę. Czy to prawda,
że uderzyłeś Sarah junior w twarz?”.
Dawałem mu sygnał, żeby skłamał, ale nie załapał.
Nie zwracał na mnie uwagi. „Tak, tatusiu, uderzyłem ją”.
„Mój Boże, dlaczego? Dlaczego to zrobiłeś?
Nie powinieneś stosować przemocy”.
Odpowiedź była tak gangsterska, że przestraszyła wszystkich.
Powiedział:
„Bo się jej należało”.
Odpowiedziałem...
Wszyscy patrzyli.
Powiedziałem: „Ja go tego nie nauczyłem”.
„Co to ma znaczyć, synu? Co ty gadasz?”
A on zaczął płakać jak Tupac.
„Te dzieciaki mnie podkurwiają!”
Powiedziałem nauczycielce: „Chwileczkę. On ma wiele wad, ale nie jest kłamcą.
Jeśli tak mówi, to te dzieciaki mu coś zrobiły”.
„Co jest, synu? Co ci zrobili?”
„Tato, mam dość tego gówna. Ciągnie się od tygodnia”.
„Co się ciągnie?”
„Podczas przerwy śniadaniowej ta suka ugryzła moją kanapkę”.
Ja na to: „O!”.
„To już czwarty raz w tym tygodniu. Mam dość tej kanapkożernej suki”.
„Przestań powtarzać to słowo. Chodźmy do domu”.
Jazda do domu była bardzo cicha.
Weszliśmy, on od razu pobiegł do pokoju, trzasnął drzwiami.
Jego matka zeszła na dół. Już o wszystkim wiedziała.
Spojrzała na mnie: „O mój Boże”.
„Wiem. Paranoja”.
„To ty ugryzłeś tę przeklętą kanapkę, prawda, Dave?”
„Mam dość twoich oskarżeń!”
I wybiegłem z domu.
Wskoczyłem do auta i odjechałem. Oczywiście, że ja ugryzłem.
Ale wiedziałem, że tak naprawdę była wściekła o tę kasetę
i chciała mnie ukarać gadką o kanapce.
Byłem kurewsko wściekły. Powiedziałem:
„Nie wracam więcej do domu. Koniec z tym gównem”.
Nawiasem mówiąc, tak wyglądały rozwody w latach 40.
Nie było sądów rozwodowych.
Jeśli chciałeś się uwolnić,
mówiłeś żonie: „Kochanie, idę po papierosy.
Zaraz wracam”.
I wychodziłeś w jednej koszuli na grzbiecie.
Wtedy mężczyźni byli męscy.
Nie było Internetu,
więc można było odjechać 20 km i zacząć całkiem nowe życie.
Ale ja jednak w końcu wróciłem,
późno w nocy,
wszedłem do sypialni. Przebierała się do snu.
Wiesz, gdy żona jest wściekła, bo zasłania cycki, kiedy wchodzisz.
„Odsłoń cycki, to ja, kochanie.
Możemy chwilę porozmawiać?”
„David, nie ma o czym. To ty ugryzłeś kanapkę.
Nie szukaj kanapek, schowałam je”.
„Nie chcę rozmawiać o kanapce. Chcę porozmawiać o tym. O kasecie.
Wiem, że jesteś o nią zła”.
To była trudna rozmowa.
Musiałem parę razy zażartować.
Trochę się pośmiała i wyluzowała,
zaczęliśmy rozmawiać. Potem ona parę razy zażartowała...
co zraniło moje uczucia, szczerze mówiąc.
Ale porozmawialiśmy. Wiecie, co mi powiedziała?
Że była bardziej wściekła o tę drugą kasetę
niż o tę pierwszą.
To nie ma sensu.
Co złego w dotykaniu swoich własnych miejsc intymnych?
To moja sprawa. I nie robię tego ciągle. Czasem nawet robię to dla niej.
Wielu facetów tak robi. Walenie konia z litości.
Kiedy w środku nocy już masz coś zrobić, ale widzisz jej minę
i myślisz: „Wygląda na zmęczoną”.
Trzeba wiele miłości i dyscypliny, żeby się wycofać z twardym kutasem.
Czasem mi się nie udaje.
„Ktoś zasnął bez skarpetek, czyż nie?”
Nie można zgwałcić stóp.
Teraz walę konia tylko wtedy, gdy wiem, jak długo jej nie będzie.
Tylko tak mogę się skupić.
Czasem mówi: „Skoczę szybko z dziećmi do mamy.
Wrócę za parę godzin”.
„Parę godzin?”
Można nieźle zwalić w dwie godziny.
W czasie takiej sesji można się rozebrać.
Stoję z gołym tyłkiem w salonie. „Zabierzcie te pieprzone zabawki!”
Obrzydliwe. Stopa na stoliku do kawy, głaszczę delikatnie, nie śpieszę się.
Czeka już na mnie miseczka z płatkami śniadaniowymi.
W takich chwilach mam prywatność. Mogę mieć głośny orgazm. Tęsknię za tym.
Kiedy koleś wystrzeli, to zaraz potem ma jakieś sześć minut,
w czasie których myśli naprawdę racjonalnie.
Właśnie wtedy jest przerażony.
„O Boże, co ja zrobiłem?
To jest wszędzie!
Baba!”
Dziękuję bardzo, Austin w Teksasie! Bawcie się dobrze.
Bądźcie szczęśliwi. Dobranoc wszystkim. Dziękuję.
Oklaski raz jeszcze dla Dave'a Chappelle'a!